Do Ubuntu wrócę za jakieś 10 miesięcy
Ostatnia wersja Ubuntu sprawiła, że intensywnie rozpocząłem poszukiwania nowego systemu operacyjnego. Pobawiłem się Fedora Core 10, OpenSolarisem i Windowsem 7. Jak na razie Windows pozostał na laptopie a reszta systemów została odinstalowana. Przyczyną takiego stanu nie jest moje zamiłowanie do systemu Microsoft, ale chęć przetestowania przez kilka miesięcy tego systemu. Ubuntu okazało się nie spełniać wszystkich moich oczekiwań usera desktopowego. Dam mu kolejną szansę za 10 miesięcy, czyli wtedy, kiedy wydana zostanie wersja 9.10. Nie sądzę, żeby to była wersja przełomowa, ale przez 10 miesięcy korzystania z Windowsa wyrobię sobie opinię na temat obu tych systemów.
Zaskoczenie moje Windowsem 7 jest duże. Ten system zaczyna się już naprawdę nadawać na desktopa do codziennego używania.
Muszę przyznać, że zanim MS wydał Windowsa Vistę z koniecznymi do jego prawidłowego funkcjonowania poprawkami, miałem kiepskie zdanie na temat systemów operacyjnych z tej stajni. Teraz, korzystając z bety Windows 7 uważam, że ten system w końcu zaczął się nadawać na desktopa. Nie mam tu na myśli trzymania Windowsa już tylko do grania czy korzystania ze specjalistycznych programów, ale do korzystania z Windowsa przy buszowaniu po Internecie, czatowaniu ze znajomymi, pisaniu, czytaniu, słuchaniu muzyki itd. Ten system zaczyna się już do tego naprawdę nadawać! Wygodny jeszcze nie jest. Jak na razie GNOME nadal bije go na głowę. Siódemka musi jeszcze dojrzeć, bo to, co MS zaproponował w kwestii interfejsu nie do końca się sprawca i przy intensywnym korzystaniu jest uciążliwe, zamiast ułatwiać – utrudnia pracę. Chyba, że to jest pomysł tej firmy – zmusić usera do zmiany przyzwyczajeń…
Tak więc, na razie Linuksa używam na serwerach w pracy oraz na komputerze pracowym. Na laptopie możliwe, że za jakiś czas będę potrzebował zainstalować jakieś Ubuntu, jednak postaram się, żeby jak najdłużej głównym systemem pozostał Windows 7. Będę testował, sprawdzał, uczył się i zobaczę co z tego wyniknie.
WordPress 2.7 – po updacie
Właśnie sobie unowocześniłem WordPressa. Na Dreamhost to tylko jedno kliknięcie. Nic nie trzeba z sieci ściągać, rozpakowywać, przenosić, backupować. Dobra sprawa dla leniwych bloggerów. Takich jak ja.
Po skończeniu aktualizacji musiałem wyłączyć dwie wtyczki, które mieszają w wyglądzie panelu administracyjnego nowej wersji:
Po wyłączeniu psujących pluginów strona główna panelu zarządzania blogaskiem pokazała się w całej swojej okazałości. Jak na razie mi się podoba. Wcześniejsza wersja nie za bardzo mi przypadła do gustu. Stąd te dwa pluginy mające za zadanie poprawić usability. Muszę przyznać, że jestem bardzo zadowolony z tego, że z migrowałem z Textpaterna na WP. To była dobra decyzja. Tak samo jak dobrą decyzją okazuje się wykupienie hostingu na Dreamhost.
Co jest takiego in plus w nowym WordPressie? Przede wszystkim mi przypadła do gustu możliwość ustawiania okienek w panelu administracyjnym wedle własnego widzimisię. Chociaż z tego co zauważyłem to jest to dość obciążające dla procesora. Przynajmniej tak mam dla kombinacji Firefox/Ubuntu.
Kolejną pozytywną jak dla mnie zmianą jest wygląd PA. Znacznie bardziej mi odpowiada niż poprzedni. Zobaczymy jak to wszystko będzie wyglądało po dłuższym użytkowaniu.
Tak na szybko to chyba tyle byłoby tych wrażeń. Na razie zdecydowanie mi się podoba :)
Próbowałem zamienić Ubuntu na Sabayona…
No właśnie tak jakoś po ostatnim update Ubuntu do wersji 8.10 stwierdziłem, że coraz mniej mi to Ubuntu pasuje. Wkurzyło mnie kilka problemów jakie zaistniały. Jestem człowiekiem, który jak postanowi zmienić dystrybucję, to tak zrobi :) Pokręciłem się trochę po sieci za nową dystrybucją i znowu wpadła mi w oko nazwa Sabayon , o którym pisałem ze 2 lata temu. Nie pamiętam jaką miałem wersję wtedy, teraz jednak pobrałem iso dla amd64 w wersji 3.5.1. Wypaliłem i odpaliłem i…
…i niestety lipa.
Menu owszem się odpaliło, ale wystartowanie systemu normalnie się nie powiodło. Dochodziło do wyboru czy chcę akcelerację graficzną dla X czy nie i niezależnie od wyboru ekran pozostawał niebieski już do końca. Czyli do restartu komputera. Zwyczajnie się zawieszał. Zadziałał za to safe mode, który odpalił KDE w oszałamiającej rozdzielczości 800×600 ;-) Na pulpicie był skrót do nvidia-settings gdzie łatwo można było rozdziałkę zwiększyć do takiej jak lubię. Przystąpiłem więc do instalacji systemu na dysku twardym.
Jeszcze kilka słów o samym LiveCD Sabayona. Ładowało się to to strasznie dłuuuugo. Dłużej chyba niż Ubuntu. KDE w wersji 3.5.cośtam nawet śmigało w miarę szybko aczkolwiek po przesiadce z GNOME, którego używam już z 1,5 roku, dziwnie się czułem w tym windowsowym środowisku :) Od razu wyłączyłem to ohydne menu z SUSE. Nie rozumiem jaki jest sens posiadania takiego niewygodnego menu start? Jedyna fajna opcja jaka tam była to pasek wyszukiwania programów.
Read more 
