Heh. Dziwny ten kolega Łukasz. Czytałem wcześniejszą notkę na jego temat – o publikowaniu (lub nie) swego bloga. Doszedłem do wniosku, ze chyba boi się rakcji innych skoro pisze bloga w medium ogólnodostępnym, interaktywnym z założenia, a potem ogranicza dostęp do niego do jakiegoś wąskiego grona.

W jego postępowaniu jest jakaś wewnętrzna sprzeczność, której nie rozumiem ale nie mnie ją oceniać. Jeśli tak lubi to niech tak robi dalej ale nie sądzę by mu to przynosiło prawdziwą satysfakcję (to tylko przypuszczenie). Prawdopodobnie największą frajdę przynoszą mu Twoje notki odnoszące się do jego osoby, a mówiące o nim więcej niż on sam o sobie ;)

Kolega Łukasz postawił tezę, która jest błędna. Fałszywie zakłada, że pisać recenzje dzieł mogą tylko twórcy. Przecież to byłoby bez sensu. Ta teza zakłada wyłączenie widza z uczestnictwa w procesie odbioru sztuki. A przecież sztuka jest sztuką wtedy, gdy jest autor i odbiorca (pomiędzy nimi dzieło). Wg Kolegi Łukasza odbiorca sztuki traci swą rację bytu – zarazem sztuka przestaje być sztuką ;)
Wyobraźcie sobie antyczny teatr grecki. Po odegranym akcie aktorzy zasiadają na schodach thatronu i biją sobie brawo…

To się nazywa nadinterpretacja i zbudowano na jej kanwie Kościół Katolicki :P

Kolega Łukasz nie boi się innych racji, tylko wykorzystuje owo ogólnodostępne medium, jakim jest Internet, do prowadzenia swych notatek. Pozwalają mu one na lepsze ułożenie myśli w głowie – stąd też Kolega Łukasz stara się uniknąć rozpowszechniania swych wypocin, zakładając, że są one tylko poletkiem doświadczalnym, pomocnym w formułowaniu własnego zdania. Zresztą nie tylko ja wpadłem na taki pomysł. Pamiętam wywiad ze słynnym brytyjskim fizykiem – Stephenem Hawkingiem – w którym przyznawał się on do opracowywania wykładów nie dla publiczności, jeno “do szuflady”, w celu usystematyzowania własnej wiedzy.

Zdecydowanie nie zgadzam się z tym, że notatki o mojej skromnej osobie, umieszczane na blogu Waltha, przynoszą mi jakąś szczególną frajdę. Owszem, miło mi, że uznał On za stosowne odnieść się do treści przeczytanych u mnie, ale nie ukrywam że fakt ten stanowił dla mnie raczej miłe zaskoczenie aniżeli coś, na co czekałem z niecierpliwością.

Obydwaj Panowie popełniliście moim zdaniem po jednym błędzie. Z czego błąd Waltha wynika z mojej winy.

GeedieZ uznał, że odbiorcą sztuki powinien być także twórca, co oczywiście prowadzi do śmiesznej sytuacji, w której aktor, malarz, reżyser czy ktokolwiek inny, po ukończeniu swego dzieła siada i pogrąża się w samouwielbieniu. Jest to zdecydowana nadinterpretacja i wielki szacunek dla GeedieZa, że samokrytycznie to przyznał :-).

Do napisania tekstu, stanowiącego dla Waltha kanwę do popełnienia tego wpisu, skłoniła mnie złość na samego siebie. I być może fakt, że pisałem to w gniewie spowodował, że Walth mnie źle zrozumiał. Albo ja po prostu nie wyraziłem tego expressis verbis. Ogólnie byłem zły widząc mizerię mojej wiedzy (o filmie) i o świadomość ogromu pracy, jaką muszę wykonać, aby zdobyć jej określony poziom. Za przykładowego znawcę posłużył mi właśnie Zygmunt Kałużyński. Wiem, że nikt mnie do tego wysiłku nie zmusza i że jest to moja własna decyzja, wynikająca z chęci lepszego poznania tej dziedziny sztuki, jaką jest film. Ale – jako wolny człowiek – zastrzegam sobie prawo do marudzenia! :-)

Ogólnie moje narzekania w tej materii należy potraktować z przymrużeniem oka – właśnie jako marudzenie leniwego człowieka. I taki powinien być wniosek wynikający z lektury mego tekstu.

Na koniec zacytuję Klasyka: “Nie przeintelektualizujmy własnego życia i doświadczeń jakie ze sobą niesie”. To samo tyczy się nadinterpretacji :-).

To są pozostałości z czasów, kiedy chciałem zrobić swój homepage (taki normalny, publiczny). Ale pomysł umarł śmiercią naturalną. Teraz, gdy moja strona w pewnym sensie “odżyła”, jej spora część stała się bez sensu – mam tu na myśli zarówno stronę o sobie, stronę ze zdjęciami, Jedyne co na tej stronie się zmienia – to moje wpisy i kolekcja śmiesznych postów z usenetu, które lubię sobie poczytać w czasie nudnych dyżurów w pracy :). Reszta to zaszłość historyczna i nadinterpretacja :).